Ελλαδάρα με τα μπλε σου τα γυαλιά!

Έχουν βγει ένα σωρό δημοσιογράφοι μετά την πρόκριση της εθνικής στο μουντιάλ με άρθρα του στυλ 'όλοι εσείς που κράζατε παίχτες και προπονητή, που είστε τώρα και γιατί πανηγυρίζετε αφού δε σας αρέσει η εθνική, και που τους λέγατε αργούς και άχρηστους κλπ κλπ.', και αναρωτιέμαι τώρα εγώ:

Πρώτον σε ποιους απευθύνονται ; (φιλάθλους, άλλους δημοσιογράφους, φίλους τους, σε ποιους ;;;) και βασικά αναρωτιέμαι τι ακριβώς δεν καταλαβαίνουν απ' την κριτική.

Καταρχάς θεωρώ ότι όποιος νιώθει την ανάγκη να πανηγυρίσει καλά κάνει κι ας έκανε προηγουμένως κριτική και σχόλια. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε κάποιος να είναι υπεράνω κριτικής και γιατί θα έπρεπε επίσης μια πρόκριση να αλλάξει τη γνώμη που έχει σχηματίσει οποιοσδήποτε για ορισμένα πράγματα, στην προκειμένη περίπτωση για παίχτες και προπονητές..

Στο διά ταυτα τώρα..

Η συγκεκριμένη εθνική διαθέτει ορισμένα στοιχεία που θεωρώ πως χρόνια είχαμε να δούμε στην ομάδα, διαθέτει όμως φυσικά και χτυπητές αδυναμίες.

Ας αρχίσουμε από το πλέον κλασικό. Διαθέτει παίχτη μέσα στην περιοχή πια, με τον οποίον πανηγυρίζεις απ το κοντρόλ. Δε χρειάζεται περισσότερη ανάλυση. Το καλύτερο εγχώριο σέντερ φορ εύκολα μετά την εποχή Ντέμη (ο οποίος στην εθνική βέβαια δεν έκανε τίποτα ανάλογο της ποιότητας του). 

Διαθέτει τεράστια ποιότητα στους κεντρικούς της αμυντικούς όποιοι κι αν είναι αυτοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι όποιος και να μπαίνει στην ενδεκάδα φαίνεται ψημένος από χρόνια γι' αυτή τη δουλειά με κοινό παρανομαστη μόνο τον Παπασταθόπουλο (τεράστιος παίχτης ο οποίος βγάζει κάποιες παιδικές ασθένειες κατά τη γνώμη μου σε αυτή τη στιγμή της καριέρας του αλλά εξακολουθεί να είναι το σημείο αναφοράς). Διαθέτει επίσης αξιόπιστα βασικά μπακ με τις όποιες αδυναμίες τους (αμυντικές κυρίως), και έχει βρει τέρμα για πολλά χρόνια κατά την άποψη μου (εάν φυσικά παίζει διότι η απραξία του Καρνέζη σε ορισμένες φάσεις τουλάχιστον για μένα ήταν φανερή). Στο κέντρο υπάρχουν παιδιά νομίζω που μπορούν να σηκώσουν το βάρος της φανέλας του Καραγκούνη κυρίως, και του Κατσουράνη εν συνεχεία, παρά τα όσα υπερβολικά ακούγονται αυτές τις μέρες για τον τυπάρα (ναι είναι τεράστιος παίχτης, ναι είναι τεράστια προσωπικότητα, ναι σε όλα, όχι στην υπερβολή, παικτικά θα υπάρξει και νέος Καραγκούνης, στην ιδιοσυγκρασία τέτοιο παίχτη ίσως κάνουμε καιρό να ξαναδούμε θα συμφωνήσω). 

Και τώρα η άλλη πλευρά..

Μπορώ να δεχτώ ότι δεν υπάρχει κάποιος ανώτερος του Τζιόλη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που θα μπορούσε να πάρει τη θέση του στην ενδεκάδα, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πως ξαφνικά έγινε ξανά για τους δημοσιογράφους τόσο μεγάλη παιχτούρα, που δούλεψε λέει και δίκαια τώρα ξαναβρήκε τη θέση του στην ομάδα μετά τον αποκλεισμό από το ευρωπαϊκό. Μα, κατά την άποψη μου πάντα, ο Τζιόλης είναι ακριβώς εκείνος ο παίχτης ο οποίος δε δούλεψε ποτέ στην καριέρα του και βρίσκεται κατ' εμέ στην κατηγορία των παιχτών που είχε όταν ξεκίναγε όλα τα προσόντα για μεγάλη καριέρα (ψηλός, δυνατός, με καλά χτυπήματα), την οποία προφανώς και δεν έκανε ποτέ. Παρά την πρόκριση ο Τζιόλης παραμένει απίστευτα αργός, χωρίς σωστή μεταβίβαση, χωρίς καμία σιγουριά όταν (κατά τύχη) έχει την μπάλα στα πόδια του, και όλα αυτά ήταν φανερά και σ αυτά τα δυο ματς με του Ρουμάνους όχι σ' ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν άλλαξε κάτι η πρόκριση στον συγκεκριμένο παίχτη, όπως δεν άλλαξε κάτι και στον Βύντρα (για τον οποίο δεν έχω ακούσει κάποιο διθύραμβο για τα 15 λεπτά συμμετοχής του ακόμα ευτυχώς).

Εγώ λοιπόν δεν μπορώ παρά να λέω αυτά που βλέπω στο γήπεδο και μετά να πανηγυρίζω κιόλας χωρίς τα μπλε γυαλιά που βάλανε πολλοί εδώ και δυο μέρες..

ΥΓ: εγώ τα έγραψα να μου φύγει η κάψα κι ας τα διαβάσω μόνο εγώ κι ο pavvou..:D