Δηλώσεις… δηλώσεις… δηλώσεις

Με την πρώτη ευκαιρία που θα τους παρουσιαστεί, ποδοσφαιριστές αλλά και προπονητές των ελληνικών ομάδων κάνουν δηλώσεις, στις οποίες αναφέρουν τους συλλογικούς, αλλά και τους προσωπικούς στόχους που θέσει για να πετύχουν μέχρι το τέλος της σεζόν.

Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα, μπορούν να αναφερθούν οι περιπτώσεις του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ, δύο ομάδων δηλαδή που, προς το παρόν, κερδίζουν το στοίχημα της καταξίωσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο με τη συμμετοχή τους στους «32» του Europa League.

Πιο συγκεκριμένα, Λάζαρ (ΠΑΟΚ) και Μακούν (Ολυμπιακός), τόνισαν μεν σε δηλώσεις τους πως το ταμείο για την ομάδα τους θα γίνει στο τέλος της χρονιάς, έβαλαν, ωστόσο, υψηλά, τον πήχη, θέτοντας το στόχο της συμμετοχής στον τελικό της δεύτερης τη τάξει ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης.

Μήπως, όμως, όλο αυτό είναι πρώιμο, μήπως με τέτοιες δηλώσεις, περισσότερο απογοητεύονται οι φίλαθλοι σε ενδεχόμενο ενός φυσιολογικού αποκλεισμού (από μια καλύτερη π.χ. ομάδα), παρά βιώνουν το «ταξίδι» και όπου τους βγάλει; Γιατί, έτσι κι αλλιώς, είναι, ήδη, επιτυχία για μια ελληνική ομάδα να βρίσκεται στους «32» του Europa League.

Οι φίλαθλοι θυμούνται σίγουρα πως η Εθνική Ελλάδας κατέκτησε το Euro 2004, γιατί κανένας ποδοσφαιριστής της δεν έκανε «βαρύγδουπες» δηλώσεις. Όλοι κοιτούσαν παιχνίδι με παιχνίδι να είναι έτσι όπως πρέπει και όπου τους βγάλει.

Με την ίδια τακτική λίγο παλαιότερα, ο Παναθηναϊκός του αείμνηστου Γιάννη Κυράστα έφτασε στους «8» του Champions League και αν η τύχη δεν του γυρνούσε την πλάτη στο «Καμπ Νου» με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα, θα είχε φτάσει στους «4» και ποιος ξέρει πού θα είχε σταματήσει;

Ιστορία θα δείξει, παρά ταύτα, αν οι δηλώσεις παίζουν κάποιο ρόλο (έστω ψυχολογικό) ή αν το μόνο που μετράει είναι αυτή καθαυτή η προσήλωση στους αγώνες.

Κατερίνα Μπιτίτσιου