Βάλε φαντασία…

Με ενδιαφέρον διάβασα δύο σημερινά δημοσιεύματα τα οποία βέβαια προσέφεραν καλή τροφή έμπνευσης για ζουμερά σενάρια. Να αναφερθεί επίσης ότι αν στόχος τους ήταν να με τρομάξουν τότε τα αποτελέσματα από το στοίχημα που έβαλαν τους βγήκαν.

Διαβάζω λοιπόν ότι ιταλικά ΜΜΕ προκρίνουν τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ στον Παναθηναϊκό, μετά τις κακές φετινές εμφανίσεις των πρασίνων, με αποκορύφωμα τη χθεσινή γκέλα επί της Κοπεγχάγης.

Από τη μία σκέφτομαι ότι από την πρώτη μέρα που κάθισε ο Αργεντινός στον «κιτρινόμαυρο» πάγκο τα αθηναϊκά κυρίως ΜΜΕ πάσχιζαν να τον σηκώσουν για να τον πάνε πότε στον πάγκο του Ολυμπιακού και πότε στου Παναθηναϊκού. Κάθε φορά που πέρσι προέκυπτε θέμα προπονητή στους «αιωνίους» της Αθήνας, να’ σου ο Έκτορας στη μέση. Έτσι, μετά από την πληθώρα δημοσιευμάτων τα ανοσοποιητικά κύτταρα του φόβου παθαίνουν ανοσία.

Από την άλλη, σκέφτομαι ότι λέγε-λέγε στο τέλος θα επιβεβαιωθούν. Κάτι σαν την ΕΜΥ ας πούμε. Όταν προβλέπεις κάθε μέρα βροχές… κάποια στιγμή θα πέσεις μέσα! Εκτός αυτού είναι και η κουμπαριά Κόντη-Πατέρα, που ο πρώτος δεν επιβεβαιώνει αλλά πολλάκις έχει έμμεσα υποκλιθεί στον δεύτερο, και μαζί με ορισμένες καταστροφικές αποφάσεις με τις οποίες κατά καιρούς έχει ζημιώσει τους «κίτρινους» σπέρνουν ζιζάνια υλοποίησης του ανωτέρου σχεδίου.

Το δεύτερο δημοσίευμα που θα ήθελα να συνοδεύεται στο τέλος και με τη φράση «χαμογελάστε είναι η Κάντιτ κάμερα» και να έβλεπα εκεί την έκφραση του προσώπου μου αφορά στη σκέψη (και εύχομαι να μείνει εκεί) του Άγγελου Χαριστέα να επιστρέψει σε δύο χρόνια στην ομάδα του Άρη.

Δε μ’ αρέσει να γίνομαι κακιά αλλά η ανυπαρξία ποδοσφαιρικού ταλέντου σε αυτό το ψηλό παλικάρι -που αδυνατεί να κάνει κοντρόλ και ντρίπλα (εντάξει, δε ζητάω να περάσει και αντίπαλο) και που μ’ έκανε να βγάλω επιφώνημα ανακούφισης όταν πια κάθισε στον πάγκο του Παγκοσμίου Κυπέλλου- μου προκαλεί τέτοιον εκνευρισμό που δε χρωστάω τίποτα να τον περνάω κάθε αγωνιστικό σαββατοκύριακο της Σούπερ Λιγκ.

Εκτός και αν (και εδώ αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι του σεναρίου) στο πρόσωπο του Άγγελου Χαριστέα βλέπουν τον άξιο αντικαταστάτη του Σταύρου Λαμπριάκου. Εκείνου του ποδοσφαιριστή που έμπαινε στο γήπεδο σαν ορκισμένος σουπεράς μόνο για να κάνει φάουλ και να καταστρέψει λίγο το παιχνίδι των αντιπάλων, προκειμένου να πάρει η ομάδα το αποτέλεσμα.

Ή εκτός αν η μπάντα των «κίτρινων» σκέφτεται να αλλάξει ρεπερτόριο, να αφήσει το λάτιν, δεδομένου και την αποχώρησης Κούπερ, και να το γυρίσει στο λαϊκό, όπου σίγουρα η μαεστρία του «Χάρι» στο μπουζούκι θα χρειαστεί.

Ή εκτός αν υπάρξει συνδυασμός πραγμάτων και (για να δώσω το τελειωτικό χτύπημα) στο πάγκο του Άρη καθίσει ο Ότο Ρεχάγκελ. Κάπου εδώ οι λέξεις χάνουν το νόημα τους. Δεν περιγράφω άλλο…

Στοίχημα πάμε ότι ούτε ο πιο αδιάφορος φίλος της ομάδας του Άρη δε θα ήθελε επουδενί ένα τέτοιο σενάριο να δει το φως της πραγματικότητας.

THE END

Κατερίνα Μπιτίτσιου