Εκείνο που απεχθάνομαι γενικά στη ζωή, απο τη πολιτική μέχρι την μπάλα, είναι το να το παίζεις κάτι που δεν είσαι και να κερδίζεις απο αυτό. Την περασμένη Τετάρτη λοιπόν θυμήθηκα γιατί αντιπαθώ τόσο πολύ την ομάδα(κατι παραπάνω απο ένας σύλλογος κλαιν μαιν) Μπαρτσελόνα. Τη δεύτερη πλουσιότερη ομάδα στον κόσμο απ όσο γνωρίζω που το παίζουν και επαναστάτες. Οι τακτικές ψάχνω να βάλω φυλακή τον Ετό για χρέη μια μέρα πριν τον αγώνα και παρενοχλώ την αντίπαλη ομάδα στο ξενοδοχείο μέχρι τις 4 το πρωί θύμησαν στην καλύτερη περίπτωση Γιάννη Ιωαννίδη. Καλά το μεγαλύτερο βύσμα Βαλντέζ στο τέλος του αγώνα δεν τον σχολιάζω που τον πείραξε ο πανηγυρισμός του Μουρίνιο. Ούτε τα ποτιστήρια που άνοιξαν απο τη μια μεριά του γηπέδου για να μην πανηγυρίζουν οι της Ίντερ. Οι τύποι είναι αστείοι το λιγότερο.
Κανείς δε θα αμφισβητίσει το γεγονός οτι η Μπαρτσελόνα οργανωτικά και παικτικά είναι 1000 χρόνια μπροστά. Αυτό που δεν αντέχεται πραγματικά είναι η γενικότερη φιλοσοφία-ψυχολογία αυτής της ομάδας είμαστε ενάντια στο κατεστημένο, βάζουμε τη unicef στη φανέλα και καλά, αλλά είμαστε και απο τους πλουσιότερους συλλόγους στον καπιταλιστικό κόσμο, είμαστε με τα μπούνια μέσα στο σύστημα δηλαδή. Πρέπει να υποστηρίζεται και αλλιώς όλο αυτο.
Τέλος, θυμηθήτε σας παρακαλώ την μετάδοση του Σωτηρακόπουλου στο πρώτο παιχνίδι, όπου χωρίς να έχουμε δεί κάποιο καθαρό ριπλέι μέχρι το τέλος του αγώνα(δε λέω οτι ήταν κανονικό για να μη παρεξηγούμε), κάθε δεύτερη κουβέντα μας έλεγε με σιγουριά πόσο οφσαιντ ήταν το 3ο γκόλ και συγκρίνετε με τη μετάδοση απο το Καμπ Νου(Κατσαρός νομίζω), όπου για το γκόλ της Μπάρτσελόνα δεν είπαν κουβέντα..γι αυτό και δε στεναχωρέθηκα καθόλου που το χέρι του Τουρέ μάλλον δεν υπάρχει πουθενά..
για όλα αυτά λοιπόν...ΑΝΤΙ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ
και ΑΝΤΙ UNITED βέβαια να μην ξεχνιόμαστε(αυτή η City πάλι τη ψυχή θα μας βγάλει για ένα Τσ.Λ.)
